Het geluid was koffiemolen oude stijl. En ik zag mijn motorfiets in puin draaien, alleen door dat ik mijn band verwisselde kwam ik erachter. Schurend, grommend, was het einde van de cardanas nabij, hoe symbolisch de dubbele kruiskoppeling draait dol, net zoals ik dol draaide. Gelukkig was ik al thuis. He he. Als mij dit overkomen was in Palmyra( Syrie) dan zat ik vermoedelijk nog alleen in de zandbak. Maar hoe was het ook alweer? September 2001 vertrok ik voor mijn kruistocht op de GS/PD van Amsterdam naar Israel, de route volgend die ooit Godfried van Bouillon lopend deed in 1096. Ik was voornemens om eens rustig na te denken over mezelf en de wereld. Nou dat was na 11 september wel over. Ooit was de roep, om de tocht naar het heilige land te maken, afkomstig van paus Urbanus II in 1095 in het franse plaatsje Clermont, ik heb me nooit beseft dat Bush als een soort moderne paus hetzelfde zou doen in 2001. Angst voor het fundamentalisme en strijd tegen de Islam. Godfried in maliënkolder, ik in Goretex jack, beiden op stap, Hij leeft nog voort in vele verhalen langs zijn pad, ik ben benieuwd of ze dat ook over mij zullen vertellen in Sofia, Nicaea of Damascus. Mijn sporen heb in ieder geval wel achtergelaten.

Om te beginnen was het koud en nat, voor de deur van mijn huis een warm afscheidskomitie van de MC BEAM en vriendin, bij de grensovergang van Nederland naar België was het ook hartverwarmend, wie stond daar mij op te wachten om me uit te wuiven? Ons Henske. In de stromende regen op mijn stalen ros, een vlucht naar voren. Op zoek in Frankrijk naar Le Cluny. Op die plek was in 1094 uitgeroepen tot de heilige oorlog "Deus le Volt" oftewel "God wil het", nou heb ik daar persoonlijk niet zoveel mee maar het is wel een goed excuus. In die tijd was het al vaak gebezigd om een pelgrimstocht te maken, of naar Santiago of naar Jeruzalem. En de mensen die arm waren liepen via de Bosporus over land naar de heilige stad. In de voorbereiding van mijn tocht, het idee is al uit 1995! heb ik veel boeken gelezen, en daaruit kwam mijn voorkeur voor de tocht van Godfried van Bouillon, lees hoe hij omschreven werd en begrijp mijn voorkeur. "een blonde reus met brede borst en schier overmatig gespierde ledematen en toch een relatief smal middel, fijn besneden trekken, een man van grote persoonlijke moed, een echte houwdegen, meer dan een generaal". Dat ben ik toch! Wat een voorbeeld. Jammer genoeg was kaal nog niet in de mode toentertijd anders zou ik helemaal in het beeld passen. Enfin, via Frankrijk en Zwitserland (uitstapje naar de vrienden van Gert) terecht gekomen in Tsjechië en daar op een prachtige camping in de bossen kwam de eerste kink in de kabel. Pas op 12 september, van een Nederlands gezin begreep ik eindelijk wat er aan de hand was. De derde wereldoorlog is begonnen! Oeps, nou even naar huis bellen om te controleren wat er aan de hand is. Ik was nog geen 2 weken weg en de wereld stortte al in. Heb ik dat? Kom terug! Doe het niet! Het midden-oosten staat in brand! Met het gevoel dat een aanslag in de bossen van Tsjechië wel mee zou vallen besloot ik daar even te blijven. De schrik zat er wel in, vooral omdat de volgende dag de tankbediende nors keek en neen schudde bij de vraag of we konden tanken? Help, nu al rantsoenering, tekort aan benzine, ik kom niet weg, paniek! Met de gebarentaal werd duidelijk dat ie gewoon dicht was. Weer een wijze les geleerd, probeer geen Tsjechies te begrijpen als je ook Fries kan lezen. Het thuisfront kon ik ervan overtuigen dat het relatief veiliger is in de bossen dat in de randstad dus ik besloot niet terug te gaan en de internationale ontwikkelingen af te wachten. Mijn tocht zou via Slowakije, Hongarije, Roemenië en Bulgarije voeren. Daarna zou ik wel veilig in het NATO land Turkije verder beslissen . Ik had nog geen idee wat me te wachten stond. In de literatuur over de kruistochten is deze opmerking vaak te vinden, de gewone burger of landsman trok zelden uit zijn omgeving weg. Maar de tocht van Godfried had op velen grote aantrekkingkracht, Vlamingen, Holllanders, Friezen, Saksen en Engelsen maakten deel uit van zijn karavaan. Naast de gelukzoekers en echte gelovigen was er tevens een groot aantal geboefte dat mee ging. Door de geestelijkheid op pelgrimage gestuurd, want sterven in de strijd betekende een vrije doortocht naar de hemel. Ook zij wisten net zoals ik, niet wat komen ging. Men verdween voor jaren uit het zicht van de gemeenschap. Als ze onderweg stierven dan was dat voor een goed doel. Kwam het geboefte heelhuids terug, dan hoopte men dat ze een spirituele ervaring rijker waren, die hun karakter positief had beïnvloed.

Waaronder schaarde ik mij in gedachten? Gelovige, jan-zonder-land, geboefte of houwdegen? Onder mijn helm broeide het, ik besteeg mijn ros en ging verder door Slowakije naar Roemenië.