Het verlaten strand aan de zwarte zee, slechts een eenzame badmeester die kip aan het roosteren is en om 12 uur mij een fikse fles wodka aanbood. "Welkom aan het strand.." maar er is niemand zei ik verbaasd. Tja, de oorlog meneer. Geen toeristen slechts alcoholistische Roemenen, ik voelde me al snel thuis. De tocht was voorspoedig verlopen, mooie kronkelwegen met flink veel gaten opdat de bmw zich een beetje senang voelde. Het baasje niet zo. De dag op het strand eindigde op de bank van de vriendin van de badmeester. Er was gewoon weg niets meer (camping, hotel pension) open. En de zwarte zee deed haar naam eer aan. Ik zag het somber in.

Ooit zal ik mijn verhaal schrijven dacht ik op dat moment en uitgebreid klagen.. nu denk ik, het was voort bestemd. Snel weg van hier, op zoek naar de mooie wegen en stille bossen (waar je dan een "nucleair plant" tegenkomt) De Roemeense kust is mooi maar hier en daar super toeristies, goedkoop, dus het allooi van bezoekers kan je je wel voor stellen. Vol verbazing werd ik zo nu en dan aangehouden bij een wegversperring, de agent in gerafeld uniform loopt om me heen. Of ik Engels spreek? Natuurlijk niet antwoord ik in het Nederlands. Dus ik begrijp niet wat de bedoeling is? Neen, natuurlijk niet? En ik mocht door rijden.. is dit oplichterij? Afpersing? Had ik moeten betalen? Ik weet het nog steeds niet maar ik had wel mijn kopie papieren al klaar. Namelijk nooit de originelen afgeven, die liggen altijd in het hotel, ze zoeken het maar uit. Juist op tijd ontwijk ik weer een paardenwagen die ook op de snelweg voort hobbelt, ik ga door naar Bulgarije. De yoghurt roept. De nachtelijke wodka ervaringen voel ik wel de volgende dag. Ik rijd wat langzamer, en dat is maar goed ook. De wereld hier is zeer dubbel. Hooiwagens of een oude cz met zijspan plus een baal hooi, worden van de weg afgeduwd door de meest dure dikke Duitse auto's. Daarin zitten een soort proleten die ik zelden gezien heb, schreeuwend, patserig en vervelend. De scheiding tussen arm/kans loos en rijk/crimineel is hier heel groot. Pas in Burgas kwam ik weer onder de normale mensen, namelijk de motorrijders club uit Burgas, een soort BEAM, ook een verzameling anarchisten die samen plezier maken. Hun motoren zijn wel van alles en nog wat, want in dit land ben je al hartstikke blij dat je een motor hebt. Toen ik daar heerlijk warm ontvangen werd realiseerde ik me dat motorliefhebbers toch een soort familie zijn. Want gedurende de dagen dat ik in Noord Hongarije zat bij MAYGAR Route 66, uw gast heer Leen de Hoog, had ik het ook zo naar mijn zin. Daar moeten we met de BEAM globetrotters echt nog een keer naar toe! Feest en plezier in Burgas, door de rozenvallei naar de hoofdstad Sofia en aldaar de route van de kruistocht weer opgepakt. Nu werd het weer echt (zie kaartje) De nauwe bergpassen, de scherpe haarspeldbochten en lange hellingen moeten voorde wandelende kruisvaarder een ramp zijn geweest, bijna niets te eten en een onvriendelijke bevolking. Gelukkig was dit voor mij niet van toepassing. Ik heb heerlijk gegeten en de BMW had nergens moeite mee. De grens van Bulgarije naar Turkije was even vervelend. Ik probeerde uit te leggen dat een Syriës visum in mijn paspoort niet automatisch betekende dat ik een vijand was van de NATO. Welnu probeer dat maar uit te leggen, dat lukte niet maar ik mocht er wel in, na betaling uiteraard, stempel voor mezelf, stempel voor de motor. Edirne was de eerste echte islamitische stad die ik inreed. En het was prachtig!. Magnifieke mooie bouwstijlen en aardige mensen ! Iedereen wil je wel helpen voor geld. Gelukkig was daar de arbeider op zijn MZ die mij naar een goedkoop hotel bracht, een glimlach en een handdruk was voldoende. Zie je wel, motorrijders! Hier zou ik mijn plan verder uitwerken om door het uitgestrekte Turkije te crossen, maar eerst naar Istanboel, het oude Constantinopel, de grens van west en oost, beschaving en terroristenland. Of andersom?