Hier zou ik mijn plan verder uitwerken om door het uitgestrekte Turkije te crossen, maar eerst naar Istanboel,
| Oftewel
de twijfel slaat toe. Aangekomen in Turkije crosste ik
door de heuvels en langs de kust naar Istanbul. Wat een
grote stad en wat een druk verkeer. Gelukkig maakt de BMW
GS veel indruk, te meer omdat ik er achter kwam dat de
politie er ook op rijdt. Heel slim met z'n 2 en erop, in
het hectische verkeer scheuren ze overal tussen door en
de duo passagier springt eraf en rent achter de dader
aan. Althans zo stelde ik mij dat voor. Helaas,..meestal
stonden ze stil bij een kruising, te kijken naar de
files. Tot 2 keer toe geprobeerd een foto van zo'n 2tal
te maken, maar beide keren werd dat resoluut geweigerd.
In de toeristenwijk vlak bij de Agia Sofia vond ik een
betaalbaal hotel, op loopafstand van alle
bezienswaardigheden en vlak bij de Bosporus. Oost en West
komen elkaar tegen. Ik was bijna in Azië. Er kwam al
aardige routine in het onderhandelen over de prijs van
alles (en daar werd ik zo moe van), het olie verversen op
straat, het miljonair gevoel door de inflatie van de
lira, kortom het toerist gevoel was weg en ik voelde me
een echte reiziger aan het worden. De kranten stonden vol
van de Amerikaanse invasie, opbouw van de
luchtstrijdkrachten in Turkije om het boze kwaad in
Afghanistan aan te vallen. De bevolking was bang dat nu,
de Amerikanen allemaal hun land inkwamen er ook hier
aanslagen zouden kunnen plaatsvinden. Regelmatig werd ik
dan ook gevraagd of ik gek was om hier te blijven,
helemaal als ik vertelde dat ik zelfs verder wilde reizen
naar Israël. Toen pas hoorde ik dat Turkije en Israël
zg dikke vrienden zijn, hun legers oefenen samen, vooral
in het voormalige Koerdistan, de Israëli's vertellen aan
de Turken hoe je het snelst problemen met opstandige
inheemsen kan oplossen. Tja. En Turkije damt de rivieren,
die water naar Syrië, toevoeren op de grens af. Waarop
Israël dat water weer inkoopt en met tankers verscheept
naar Tel Aviv. Watermanagement is wel een vak aan het
worden Willem Alexander! Hup verder trekken pipo. Een
kreet die vaak door mij gebezigd werd. Luid zingend de brug over, zo'n, fantastische hangbrug over de Bosporus, easy rider beelden in het kwadraat. Een koude zeewind gaf me een flinke verkoudheid maar het was mooi! Op weg naar Mycene, de grote vestigingsplek van de kruisridders. De snelweg geeft aan dat je snel naar Ankara kan rijden, maar ik wil binnendoor, de afslag is nog ok maar na 5 minuten zit je in het stof en de echte Turkse wereld kijkt je lachend aan. Als je stopt vragen ze in het Duits, waarom ik haast heb?, eerst een kopje thee misschien? Vriendelijkheid en ouderwetse 50'r jaren beelden zijn overal te vinden. Wat een verschil tussen modern en ouderwets, oftewel rijk en arm. Of ik een tapijt wil kopen? Nee man hoe kan ik dat nou meenemen.. meneer zegt de verkoper in het Nederlands, we kunnen het opsturen naar uw huis! Ik ben nog steeds een toerist die je kan uitschudden. Op 17 oktober tuf ik door het prachtige turkse land, in Karacabey stop ik, voor 7 gulden is er een hotel, het wordt al flink koud 's avonds. Ik wijzig mijn plan om door het binnenland te rijden in de kustweg, warmte, zon, zee en wijsheid wil ik voelen. Gas erop en naar Izmir aan de kust. Een grote zeer toeristische stad die ik bezichtig maar besluit in het kleine plaatsje CESME te overnachten en na te denken hoe ik nu verder wil. Met de boot via Cyprus? Of wil ik misschien wel terug? Aha, ik heb een reisdip! Op 19 oktober besteed ik de hele dag aan het "rommelen" de bmw schoonmaken en controleren, de was doen, naar de kapper, alles laten scheren, geluncht aan de haven en eindelijk weer eens een stuk in een boek gelezen. Via de e-mail ( vincent reizen)alternatieven aangeboden gekregen, via Rhodos kan je naar Haifa. Maar vanuit Turkije kan je heel moeilijk met eigen vervoer op een boot komen die je wil afzetten in Griekenland. Getver. Ik ben nog niet eens net op de helft en ik denk aan stoppen. Dat kan toch niet of wel? |