douwe4

Door Turkije op weg naar het midden-oosten, de koene kruisridder rijdt verder. Ik ben nog niet eens net op de helft en ik denk aan stoppen. Dat kan toch niet of wel? Neen, natuurlijk niet, ik ga door. Na een aantal dagen zonnen, drinken, mensen kennis opdoen aan het strand besloot ik verder te trekken. Langs de kust van Turkije, veel bochten!, naar het rare stukje dat aan Syrië grenst en aan de Middellandse zee. De overgang van water naar zand begin ik te voelen, steeds meer tulbanden en wijde jassen. Maar gelukkig was het aan de grens met Syrië nog ouderwets, je mag er alleen in als je veel betaalt voor onduidelijke papiertjes, het liefs in dollars. Wel een hekel aan Bush maar niet aan zijn geld?. Op weg naar Aleppo alwaar nog steeds een fiere kruisridders burcht staat. In deze stad kon ik eindelijk, door oneerlijkheid, een gids van het Midden Oosten bemachtigen, toch wel handig. De landkaart, die ik niet had gekocht van te voren, waar zou je die moeten kopen trouwens? Had ik uit mijn informatie boekje gescheurd en op de tanktas geplakt. Bijzonder om soms te zien dat omstanders uitgebreid naar dat kaartje keken en aan mij vroegen wat het voorstelde. Het bewind is niet zo scheutig met informatie. Gelukkig had ik van te voren informatie gekregen van een Nederlander Hans Does die tijdelijk in Damascus woont. Een prima vent waar ik veel aan gehad heb. Hij gaf me van te voren alvast wat tips:

"Motoren zijn officieel verboden in Syrië, voor inwoners wel te verstaan. Je ziet alleen motoren met een cylinderinhoud van maximaal 125cc. De politie rijdt wel op 'echte' motoren. Touristen mogen er wel in. Er is hier geen helmplicht, je zult veel bekijks hebben bij plas/tankstops. Het verkeer is in vergelijking met NL vrij chaotisch. De wegen zijn over het algemeen in goede staat. Wel mist er af en toe een putdeksel of liggen er grote stenen op straat. Wen alvast om niet over putdeksels te rijden. Je kunt alles op de wegen verwachten, kudde's schapen, ezeltjes, snelle BMW's en Mercedessen en zeer oude auto's. Eigenlijk is er geen snelheidslimiet die nageleefd wordt. Bussen en vrachtwagens rijden standaard vol gas. Tegen het verkeer in rijden is ook niet abnormaal, zelfs op de snelwegen. Van april t/m oktober/november valt er geen regen. Bij de eerste regen veranderd de weg in een glijbaan door alle olie en vet die er is blijven liggen. Het is echt spekglad. Kijk daarom bijzonder goed uit bij regen of las een rustdag in. In en rond de grote steden is het bijzonder druk van 10.30-14.00 en van 17.30-21.00. Ramadan begint 16 november, tegen zonsondergang (+/- 17.30) worden de meeste chauffeurs dan helemaal wild. Iedereen heeft grote haast om thuis te gaan eten en letten nergens meer op. Groene verkeerslichten zijn geen garantie dat er niemand van de andere kant komt, oppassen dus. Buiten de steden kun je gewoon wild kamperen. Je hebt meestal wel snel belangstelling van toeschouwers. Je kunt ook proberen om in kleine dorpjes bij iemand in de 'tuin' te gaan staan. De Syriërs zijn bijzonder vriendelijk en gastvrij en zullen je zeker uitnodigen. Een kleine vergoeding bij vertrek zal eerst worden geweigerd, maar na enig aandringen toch worden aangenomen. Maak geen foto's van kazerne's, soldaten en tanks e.d. Fotograferen van viaducten e.d. en politieagenten is ook niet aan te raden. Vraag het anders eerst even als je het zeker wilt weten. Benzine kost ongeveer een gulden, het is niet duidelijk of het loodvrij is. Octaangetal is lager dan in NL, maar levert niet echt problemen op. Reservedelen voor motoren zijn niet te krijgen. Garages kunnen wel bijna alles 'repareren', de hele straat komt langs om te adviseren."

Erg prettig dat je van te voren iets meer weet, alles was tamelijk anders is dan Nederland. Op zich is Syrië goed te doen, de kruistochten sprak niemand aan, wel de economische situatie en hoe men ergens anders beter zou kunnen wonen. De jeugd sprak redelijk engels en wilde graag kletsen. Mijn mooiste tocht was naar een oase richting grens Irak. Het is wel even slikken als je dan het richtingsbord Bagdad ziet staan. Sprookjes van 1001 nacht tuimelen in mijn hoofd rond met de angst voor een mislukte Scud lancering die daar in de buurt zou kunnen staan. Trek hebbende in een kopje thee nodigde ik mijzelf uit bij een bedoeïen gezin. Dagenlang heb ik dat geweten. Het theewater kwam uit zijn ex-leger waterkarretje naast de tent en stond daar al drie maanden in de zon. In 5 dagen ben ik 5 kilo afgevallen, wat een schijterij kan een mens krijgen. En dat zit niet prettig op de motor. Ik ben gaan bijkomen in de plaats Taurus, aan de kust van de Middellandse zee, zand wegspoelen van de bmw en biscuit plus cola voor mezelf. Het was pas de eerste keer dat ik mij onwel voelde, dus het viel mee. Ik heb er weer zin. Op weg naar de oudste bewoonde plek van de wereld, Damascus!

wordt vervolgd