Via het vaste land naar Israël. Het een na laatste deel van de tocht naar het beloofde land. Damascus was prachtig, druk en oosters. Vooral de overdekte markt, de moskeeën en de mensen. Op een avond naar de berg gereden en de oude stad in al haar schoonheid van bovenaf bekeken. Er maar niet aan denkend dat Syrië eigenlijk een dictatuur is en nog steeds in oorlog is met Israël. En er helemaal maar niet aan denkend dat het voor het grootste deel grenst aan Irak en dat een eventuele oorlog zeker gevolgen heeft voor dit land. Hoe actueel is dit nu opeens!
Het bijelkaar wonen in zelfstandige nederzettingen, en dat al zo'n veertienduizend jaar geleden. Een land met een geweldige geschiedenis, het Assyrische rijk, de Babyloniers, de Perzen, Alexander de Grote, de Romeinen, de Byzantijnen en uiteindelijk de Arabieren. In Damascus vindt je dat allemaal in een wat armoedige vorm terug. Maar ik wilde verder, Jordanië in en naar de Dode zee, even lekker schoonspoelen. Nou dat heb ik gevoeld. Elk schrammetje en wondje op mijn lijf brandde schoon. Want het is zout! En vies! Edoch je kan echt drijven en wat ik ook probeerde onder water gaan lukt niet. Jordanië is zalig om motor te rijden, bochten, bergen, strak asfalt en goedkope benzine. De weg van noord naar zuiddo%nomen, via de Dode zee naar de stad Petra. Bekend om zijn smalle ingang die jaren lang verborgen was en een in de rotsen uitgehouwen nederzetting verborgen hield. Op de weg ernaar toe, door wegomleggingen , verrast door de invallende duister, totaal niet voorbereid op eventueel buiten slapen. (Ik word te gemakkelijk) Opeens is het ook heel koud in de bergen. Tot mijn geluk vind ik in Petra een hotel met alcohol vergunning, ( bijzonder in dit Islam land) dus al snel weer warm en wandel door het stadje. Ook deze keer, ondanks de wereldberoemde naam, weinig toeristen. Indiana Jones and the last Crusade speelt zich voor een deel hieraf. Ik voel me helemaal "senang" als ik na het bekijken van de stad 's avonds met een Finse dame, bier drinkend, de video bekijk. Hoe bedoelt u Globalisering?
Wadi-Rum is de volgende pleisterplaats, een oude oase met Engelse koloniale trekken, de film Lawrence of Arabia is hier grotendeels opgenomen. Magnifieke land schappen, zand en veel meer, rotsen, kliffen, kammen, bergen en blokken, ruw en stenig. Een Duits echtpaar ontmoet op Honda\rquote s die Iran niet inkwamen en nu op weg zijn naar de Rode Zee om daar een boot te zoeken, die hun naar India kan brengen. In de woestijn bij Wadi-Rum de nacht doorgebracht, alsof ik in een sprookje zat. Voor mijn tentje was het zo licht van de sterren en de weerkaatsing op de stenen dat ik ging zweven. De optrekkende koude deed mij terug op aarde komen, het was mooi! Daarom doe ik dit dacht ik toen. Vooruit met de BMW, de volgende dag was een tocht vol tegenstelling, na de rust van de woestijn kwam ik op de grote weg naar Akaba, een sliert van immense freight-liners, stof, zand en diesel spuwend. Hup!, vol gassend aan de file voorbij, helaas, het was een lange sliert, tot aan de haven van Akaba. Daar stond ik dan, de Rode Zee! Even denkend aan Mozes die het water spleet met zijn staf en verder wandelde maar ik besloot hier te blijven en toerist te spelen. Camping aan het strand en de Duitsers weer ontm o et. Tent op gezet onder een afdakje, eindelijk is alles weer lekker warm. En zwemmen. Zon, zee en een kater, dat was het ritme van de volgende dagen, Akaba is een vrijhaven dus het leven is goed. Eindelijk tijd voor de grote schoonmaak van lijf, kleding e n motor. Tijd voor het grote nietsdoen maar dat lukt niet echt. De onrust is groot, te groot, ik ben alweer aan het plannen hoe ik nu verder ga. Israël ligt 2 kilometer verder op, een makkie denk ik. Niet wetende dat de overtocht via niemandsland uren in beslag zou gaan nemen. Maar dat komt de volgende keer. Groeten, de kale kruisridder.