Het zesde en laatste deel. Hoe veilig is een heilig land ?

Een kort vooraf. Bijkomend aan het strand van de rode zee (nog in Jordanië) na mijn avonturen in de oase Wadi Rum en de prachtige geheime stad Petra, nagenietend van de rust en zon van Jordanië. Ik ben benieuwd naar de overgang van de islamitische maar vrije landen zoals Turkije, Syrië en Jordanië (waar ik de afgelopen tijd door heen ben getuft op de BMW G/S Parijs Dakar) naar het zionistische en westerse Israël.

Israël ligt 2 kilometer verder op, een makkie denk ik. Niet wetende dat de overtocht via niemandsland uren in beslag zou gaan nemen, toch stuur ik vrolijk en uitgerust van mijn vakantie tijd in Akaba, Jordanië, naar de grensovergang in Eilat. Het was stil, te stil. Elke douane beambte hoorde ik denken, aha, een toerist, die ga ik eens controleren! Nou en dat lukte. Motor apart, ik apart, koffers apart, alles van de BMW afgehaald, neen riep ik, de tanktas kan er niet af. Neen,….. het zadel kan er niet af, ik werd echt gek van die klote kerels. Wat moet je nou met een spiegel onder een motorfiets zoeken? Verstopte illegalen? Of een kluit Semtex onder een hete uitlaat? Later hoorde ik dat als je afgekeurd werd voor militaire dienst in Israël dat je dan bij de grenstroepen moest gaan werken. Dat verklaarde veel maar niet alles. Gek werd ik. Maar goed, na 2 uur in de zon, de controle overleefd te hebben, mocht ik het beloofde land in……even was de zin erin mij ontgaan. Maar toen ik volgas door de Negev woestijn reed en soldaatje aan het spelen was, ja toen genoot ik weer.

OK, ietwat bedremmeld ging ik langzamer rijden, toen een legerhelikopter vlak boven mij kwam vliegen en duidelijk controleerde welke gek daar op een brommer reed. Opeens heb je dan een filmbeeld uit een slechte film op je netvlies, alleen nu kijkt de soldaat echt naar jou met een echt machinegeweer aan de hand.

Aan de dode zee kamperen
Weet je, ook deze keer ontmoette ik “intelligente” bewoners van het land Israël die niet begrepen dat ik over land gereisd was. Stellig ontkenden ze die mogelijkheid. Logisch want zij zelf mogen dat niet. Nu stopte ik aan de Dode Zee in het gehucht EN GEDI. Bekend om de badplaatsfunctie en de Kibboets op een heuvel. Aldaar boodschappen gedaan en wat gegeten. Kamperen in Israel blijft leuk. Om het uur was er controle van een legerjeep, maar ook dat went en geeft wel een veilig gevoel op korte termijn. Later dacht ik: waarom is er zoveel militair vertoon hier? Bij de benzine pomp vertelde een gevluchte Rus mij dat hier nog al veel infiltraties plaats vinden. Slik, dus ik sliep buiten in oorlogsgebied? Neen hoor, dat is heel Israël tegenwoordig. Aan het begin van de avond bleek de badplaats ook onderdak te bieden aan 100 zeer drukke kinderen, van slapen kwam weinig. Tijdens de nacht maar eens over de dode zee uitgekeken maar dat was doodsaai.

Ondanks de baalmomenten, die waren er zeker wel door de oorlogsstemming tufte ik naar Jeruzalem. Glanzend lag daar de stad die mijn eindpunt was na de lange tocht. Praktisch was de oorlog wel heel dichtbij in sommige gevallen. Maar ik wilde perse zo dicht mogelijk met de BMW in de heilige stad geraken, dat hadden de motor en ik verdiend.

Parkeren met de brommer om boodschappen te doen? Direct kwam er weer een aangeklede uniformist zeggen dat het niet mocht, waarom niet? U heeft koffers en bagage op de brommer, als u het alleen laat is de kans groot dat wij het op afstand tot ontploffing brengen…..! Want er zou een bom in kunnen zitten! Welkom in het beloofde land. Het deed mij besluiten om zsm een pension te zoeken en op mijn gemak zonder koffers het land te verkennen. Terug naar de kust, Tel Aviv, strand zee, sensatie en geen seks. Nog even rond de rots Massada gereden, maar ik vond de top te hoog om te wandelen, neen het mocht niet op de motor. (flauw) In oud Jaffa een redelijk pensioen gevonden, midden in de oude Arabische wijk, op de markt. Goed en gezellig. Een internationaal gezelschap van gekken, ik voelde me tegelijk thuis. De dagen erna volop bezig met de terug reis. Een ticket regelen voor mezelf en een bootreis voor mijn trouwe kameraad, 12.500 km optimale service en geen enkele keer ontevreden of dienst geweigerd. Ja, BMW macht spass, teveel Duits spreken was ook niet echt gezellig met al de oudjes op de markt, herinneringen weet je, maar got o got wat een land. Ik werd er niet vrolijk van. Ok, het is een land in oorlog maar zo ongelofelijk egoïstisch, iedereen was en wordt dat daar, dus dat werd ik ook. Uit aan het strand, in de kroeg en de disco. En aanbod van massage thuis geaccepteerd bij een gevluchte Russische Jodin die net van haar man af was, en het was nog een echte massage ook! Vrolijk vertelde zij dat ze moest oefenen….”du grosser mann”. Nou dat moet dan maar zei ik en heb er van genoten. In het pension verdween ondertussen al het eten wat ik net ingekocht uit de voorraadkast, ik had dus al snel ruzie met een paar uitvreters, de goedkope wodka verzachte mijn stemming. Ik wilde naar huis. De heimwee sloeg toe. Doel bereikt, de tocht staat stil en daar kan ik niet tegen, het gaat om de reis er naar toe.

De heilige stad bereikt
Maar eerst nog meer over Jeruzalem, tuf tuf tuf op de Bmw door het land, wel cool om zo de stad in te scheuren en de citadel te zien, daarvoor had men in het kruistochtjaar 1096 heel wat meer moeite moeten doen. Bij mij vloeide geen bloed, in 1096 wel en ook 33 jaar na het jaar 0. De steen van de afname van het lijk van Jezus wordt nu nog gekust door duizenden, lekker zeg. Een licht glanzend slijmspoor is op de sten te zien.

De klaagmuur is echt om te klagen vond ik. Want ik had nog steeds geen ticket terug. Mijn prevelementen hielpen blijkbaar want de volgende dag kreeg ik mijn ticket terug naar Amsterdam. De bmw naar Ashdod gereden en afscheid genomen. Snik, daar ging die in een krat als oud ijzer, terug naar Rotterdam. Ik troostte me met mijn vodka . Gelukkig is het vervoer veilig gegaan en 8 weken later kon ik de GS-PD ophalen in de haven.

Ondanks de stakingen kon ik eindelijk zelf met het vliegtuig terug. De laatse foto werd verplicht genomen, om te controleren of er geen pistool in je eigen fototoestel zit nemen ze een foto van je. Ik was op weg naar huis en ik dacht: “Het was goed”. Op weg naar nieuwe avonturen!

Tot de volgende reis: Uw dolende douwe, de kale kruisridder met dank aan de bolle bmw.