South Australië naar Queensland.
Onderweg was ik een BMWrijder tegengekomen met een koelkastje gemonteerd op 1 van zijn cilinders. Hij nodigde mij uit voor een feestje met andere BMW mannen. 's Avonds tijdens het eten werd een plastic cilinder op tafel geplaatst. Het zag er vies en eng uit maar bleek een kerstpudding van 40 jaar oud te zijn. Dat ding reist altijd mee. Na het BMW treffen ging ik naar de Flinders range, uiteraard zijn er geen vlinders, maar omstuimige natuur met stevige beklimmingen en dan prachtige vergezichten. Mijn plan was om van daaruit binnendoor naar Coober Pedy te rijden. Helaas had het enige dagen geleden in het noorden flink geregend en niemand kon mij uitsluitsel geven of het mogelijk was om er met de motor doorheen te komen. Dus weer naar het zuiden en over de Stuart HWY naar het noorden, een lange en eentonige weg. Het meest opwindend waren de 5 km paaltjes langs de weg.

Coober Pedy is bekend vanwege de opalstenen die daar in de grond zitten. Verder is het erg heet, kaal en stoffig. Vanwege de hoge temperatuur wonen een aantal mensen in de oude mijnen. Zomer en winter is het daar 24 graden. Ik sliep in een ondergrondse camping, een soort grot.

De kat op het spek binden of was het andersom?
Bij de pomp zat een stoere motoragent op een BMW. Ik vroeg hem of hij een plaats wist waar ik nieuwe banden kon kopen. In ieder geval niet in CP en hij liep mee om te kijken. Oei, "What's you're name? Ineke. "Hi, I'm Dave, Take it easy to Alice". Mijn voorband is op 1 plaats volledig afgesleten en mijn achterband is ook glad het voelt alsof ik op een hobbelpaard zit. Erg onstabiel in de bochten maar gelukkig zijn die hier nauwelijks.

Ayers Rock, 6:39 Sunrise en ik was mooi op tijd. Overal stonden bussen en achter mij werd een VIPbus vol met Japanners geparkeerd. Klapstoeltjes werden naast de bus gezet en daar zaten ze op een rij. Iemand tikte mij op mijn schouder en vroeg beleefd doch dringend of ik een beetje naar rechts kon gaan want ik stond in hun (video)beeld. Mijn toch al ruim geworden leren broek zakte ter plaatse af en met mijn broek op mijn enkels droop ik af, weg van deze Very Irritating People. Wat waren de Olga's een verademing, daar stonden nog 8 anderen te kijken en ik vond ze ook veel mooier dan AR. Toen ik wegreed werd ik achtervolgd door een BMWrijder met teveel geld. Het was Roger, een kleine man op een te grote R1150GS. Deze spontane ontmoetingen zijn altijd leuk, vaak kom je elkaar in andere plaatsen weer tegen en gaan we samen eten of drinken.
Andere mensen begroeten mij soms ook erg enthousiast en dan denk ik waar ken ik u van? Het schijnt dat een vrouw op een motor meer opvalt dan al die mensen in een auto en ik doe altijd maar net zo enthousiast terug.

Omdat ik toch al zo lekker opschoot werd het weer tijd voor een parkje. "Dave Yamaha 1100" kwam ik tegen bij de pomp en nadat we uren gekletst hadden wilde ik weer verder maar had geen electriciteit meer. Geen idee wat het was, ik had nog 12 Volt gemeten en dan houdt mijn kennis ongeveer op. Een vrijwilliger "gave me a push" en zo kwam ik toch nog in het park. Ik wist dat daar een mechanic was. Hij constateerde een volledig droge accu, het was zo'n gesealde accu. Met een scheermesje werd de bovenkant gelicht en water bijgevuld. In de tijd dat de accu werd geladen werd ik rond gereden en kreeg uitleg over de waterkringloop. Het water wordt op 120 meter diepte opgepomt, er schijnt een groot waterreservoir onder Australie te liggen. Uiteindelijk wordt het effluent van de waterzuivering weer gebruikt om fruitbomen te kweken en ik heb heerlijke grapefruits gegeten gekweekt op.. Van Peter de mechanic heb ik nu het adres van zijn vriend in Melbourne, "He'll look after you in Melbourne", we zullen wel zien..

Op mijn hobbelpaard haalde ik Alice S. en ik had een zandbak verwacht. Wat een groene oase en sappige weide voor mijn tentje. Hier heb ik nu banden en olie ververst. Wel weer Bridgies maar trial. Rijdt toch een beetje vreemd door de bocht, blijkt dat het achterwiel wat schuin erin gezet is, ik moet ook alles controleren. In Alice zie ik wat men noemt het "Aboriginal problem". Overal hangen ze rond, de bibliotheek is een mooie hangplaats. Het is een zielige wereld, leven tussen 2 culturen. Wat ik niet begrijp is dat ze hun eigendom niet zelf runnen. AR wordt volledig door de regering van hun geleased en ze werken er zelf niet. Ik heb 1 gids gezien wiens overgrootmoeder waarschijnlijk een nacht met een Aboriginal heeft geslapen.

Ik wist het niet zeker of het zou lukken maar ik wilde het proberen; de Plenty HWY, een dirtroad verbinding van Alice naar Queensland. Eerst 76 km asfalt. Bij de laatste of de eerste pomp voor het dirtdeel stond een stoere Camel man met een 4WD, werkelijk het snoepje van de week. Ik vroeg hem naar de wegcondities en hij zei: "It's a little rough but take it easy. De eerste 100 km ging goed, ik durf inmiddels flink door te rijden op dirt ook al blijft de motor slingeren. Toen kwam het mulle zand, 20 km slippen en slingeren. Ik woog mijn kansen, 100 km tot de volgende pomp, dan nog 460 km dirt. Toen nam ik een wijs besluit en keerde om. Ik ben geen held, geen Camelman, heb geen 4 WD maar een 1 WD.

Mijn schaduw gaat voor mij uit. Na deze lange detour kwam ik 2 Denen tegen op KTMs. Ze hadden al over mij gehoord van Roger R1150GS en boden mij spontaan een plaats aan in hun konvooi. Helaas zij gingen nog naar Ayers Rock.

Nu ga ik heel snel en zit al in Queensland. Het landschap krijgt weer wat meer afwisseling. Een aantal dagen heb ik 700 km per dag gereden en dat is pittig bij deze temperaturen. Vanaf nu doe ik het weer wat rustiger aan. Ik heb ook plaatjes, mijn foto's heb ik op CD laten zetten maar nu zit ik in een dorp met 1 pc waar ik geen schijfjes in mag stoppen, helaas.

ineke