|
"Hi sweety, you lost some of your gear", zei de brandweerman die naast mij stopte. Ik had net gekeken welke sporen een enorme brand had achtergelaten en liet een deksel van een van mijn koffers achter zodat een aantal spullen eruit was gevallen. Beschaamd reed ik terug en stopte mijn spullen weer in de koffer. Even later had ik een geweldig kampeerplaats gevonden in een natuurpark, helemaal alleen was ik niet want een jong stel stond aan de andere kant.
Toen ik 's avonds op mijn rug onder de zuider melkweg lag, stak het meisje 2 toortsen aan. Later zag ik haar naakt, in het licht van de toortsen, dansen onder de sterrenhemel. 's nachts werd ik wakker en zag schaduwen van wilde zwijnen op het tentdoek, kangoeroes hupten over het veld.
De weg naar het park was mijn eerst dirt road ervaring, eigenlijk was het meer een wasbord. Auto's kunnen rustig 80 rijden maar mijn motor begint bij 50 km/uur al te dweilen en ik wil niet soppen in het mulle zand.
De volgende dag stond ik op een camping bij een cottage met schapen en sinaasappelbomen. 's Avonds hoorde ik de roep van de regenvogel maar geloofde het niet, geen wolkje aan de lucht. 's Nachts moest ik alsnog mijn buitentent opzetten en ik twijfel nooit meer aan de roep van de regenvogel.
In de buurt van Cervantes bevindt zich de Pinnaples desert. De Pinnaples bestaat uit zandsteen formaties varierend van paar cm tot paar meter hoog. In de avondzon is het een prachtig gezicht.
Paar dagen later overnachtte ik in een zandwoestijn aan zee. Hier waren geen faciliteiten en de andere bewoners waren mensen die alleen een caravan bezitten en het hele jaar rondtrokken. Water moest ik uit een put halen die gevoed werd door een windmolen. Ik waande mij in de film "Once upon a time in the West".
Verder noord ligt Kalbarri, gelegen aan de Murchison river en een natuurpark met dezelfde naam. Hier heb ik een kanotocht geboekt. De gids was een soort charming crocodile dundee. Eerst een stevige wandeling door een kloof naar de kano's en daarna geweldig gepeddeld en gezwommen. Even verderop is Hamelin en staat bekend om de stromatolites, dat zijn een soort rotsen gemaakt door cyanobacteriën. Erg zeldzaam maar weinig kleurrijk.
De volgende morgen ging ik opweg naar Exmouth maar dat wist ik toen nog niet. Opeens begon P. te sputteren, benzine op! Gelukkig had ik nog een beetje reserve en ik wist dat de volgende "one free coffee for the driver" niet verder dan een halve marathon verwijderd was. P. was erg dorstig geweest en reed 1:15 terwijl dat makkelijk 1:20 moet kunnen. Is er benzine gestolen of verdampt? Benzine is hier goedkoper dan water dus stelen kan haast niet. Gelukkig hoefde ik niet te lopen. Op de kaart staat een plaatsnaam en in het begin dacht ik een gezellig dorpje binnen te rijden. In Australie betekent de plaatsnaam vaak niet meer dan een roadhouse. Hier kwam ik 3 Nederlanders tegen. Leon en Jolanda waren helemaal verrukt van mijn motor. Zij hadden er ook 2 maar reden even mee met de camper van Bert. In een natuurpark was een kangoeroe tussen het voorwiel en motorblok van Jolanda gesprongen. Ik ben vergeten te vragen of die het overleefd heeft. Jolanda heeft een armfractuur en kan voorlopig niet rijden. We spraken af dat ik ze in Fremantle weer ga tegenkomen. Bert vertelde mij dat ik moest duiken in Exmouth en niet in Coral bay dat betekent nog eens 150 km naar het noorden... De weg naar Exmouth was heet, droog en verlaten. Roadhouses zijn er weinig, soms om de 200 km, dus weinig vertier. Het landschap werd steeds kaler, de termietenheuvels van 2 meter hoog zagen eruit als dikke vrouwtjes zonder hoofd. De mensen zijn hier trouwens ook behoorlijk dik. Vooraf had ik in Exmouth 6 duiken geboekt. Toen begon het te waaien en dat hield niet meer op, altijd als ik wil duiken gaat het waaien. Uiteindelijk heb ik mijn duiken geannuleerd en ben naar Coral Bay gereden. Dat ligt zoals de naam al doet vermoeden in een baai en iets beschut tegen de wind. Ik heb geweldig gesnorkeld en gedoken en zag schildpadden, haaien, barracudas, mantas en vele andere vissen tussen prachtig koraal. 's Avonds nam divemaster Hans mij mee naar het strand om schildpadjes te bekijken. We gingen samen met Brian, "turtle patrol". Iedere morgen speurt hij het strand af naar schildpadsporen. Hij markeert de legsels en registreert dit. Na 45 dagen zijn de eitjes uitgebroed door de zon en graven de kleintjes zich in weg omhoog. 1% overleeft dit en daarom worden ze nu een handje geholpen. Het was een prachtig gezicht om de schildpaddenrace naar de zee te zien. Gefinished 63. En 56 doden (eieren die niet uitgekomen zijn).
6 A.M weer op weg. De enkele bomen werpen lange schaduwen op de grond en de opkomende zon geeft het land een gouden gloed. Ik hou van dit uur, ik kijk om mij heen en geniet, het leven is mooi. En opeens was ze daar, recht voor mij op de weg. Ik knijp in mijn rem, adrenaline spuit door mijn lijf, ze blijft voor mij huppen en op het laatste moment springt ze het struikgewas in. Net wanneer mijn adrenalinspiegel gedaald is tot een acceptabel niveau rent een schaap de weg over. Deze film herhaalt zich een aantal malen todat mijn schaduw, mijn grootte heeft aangenomen. De kangoeroes zoeken een rustplaats onder een struik, de schapen en geiten niet maar zij zijn beter voorspelbaar.
Ik zie veel dieren langs de weg, de meesten zijn dood in alle stadia van dood zijn. Soms stop ik wanneer niet alles eruit ligt om te kijken. Op deze manier heb ik al een dingo, kangoeroe, hagedissen, slangen, geiten en schapen van dichtij kunnen bekijken.
Vlak voor Fremantle vloog de ketting eraf. Erop leggen is net zoiets als bij een fiets (push bike zeggen ze hier) maar het afstellen is lastiger. Toen ik inmiddels helemaal onder de zwarte smeer zat en het spul weer in elkaar had stopte een man. De ketting zat nog niet lekker en hij wist een garage in de buurt en bracht mij daar naar toe. De ketting was een cheapy en ik heb nu een O-ring ketting gekocht, ja ik weet inmiddels alles van kettingen. De man van de garage heeft mij uiteindelijk ontzettend gematst. Nee heren, niets charming, ik zat onder het smeer en mijn haar zat ook niet goed. Inmiddels ben ik in Fremantle en sta met mijn tentje naast Leon en Jolanda. Zij hebben hun huis verkocht en zijn gestart in Nederland en helemaal naar Nepal gereden. Over Birma gevlogen en Azie bekeken en nu Australie. Gisteren heb ik samen met Leon de motoren uit Perth gehaald omdat Jolanda nog niet mag rijden. Met Leon hebben we nog een tijdje aan mijn motor gesleuteld, ik leer steeds meer. Het luchtfilter was zo vies dat dat misschien mijn benzine verbruik kan verklaren. Morgen vertrek in naar het zuiden. Heb gehoord dat ik dan door stukken rij zonder garages oid, toch maar een reserve binnenband gekocht met een pomp. Zolang ik het maar bij mij heb zal er niets gebeuren. Website Leon en Jolanda |
