Canberra is de hoofdstad van Australie en ligt tussen de concurenten Melbourne en Sydney. Het is een echte werk- en ambtenarenstad.(dit gaat geloof ik niet samen) De stad is geheel kunstmatig en ruim opgezet. 's Avonds schieten mannen en vrouwen de supermarkt in voor een snelle low fat of dieet hap.
Met eerste daad was een aantal toeristen de stuipen op het lijf jagen toen mijn accu explodeerde. Ik had Peter de mechanic nog gevraagd of dat wel kon, een droge accu vullen met water. " no worries". Mijn contact in Canberrra gebeld en hij bracht mij naar een plaats waar ze accu's verkopen. In 3 delig pak wilde hij perse de accu installeren, "no worries".
Daarna heb ik de stad bekeken en deed een tour door het parlementsgebouw. Overal was over nagedacht. In de Eerste Kamer stond een kangoeroe en een emu. Waarom? Australie moet vooruit denken en deze dieren symboliseren dat omdat ze niet achteruit kunnen bewegen.
Nog even het imposante en massieve war memorial ingeweest en daar ging het alleen over de oorlog en de helden van Australie. Ik had snel genoeg van dit deprimerende mannengedoe. Nog wat achterstallig onderhoud laten uitvoeren aan P. en gauw de stad uit.

Kosciuszko Nat. park met de hoogste berg van Australie leek mij wel wat. Ik had een geweldig bushcamp gevonden en toen ik hout sprokkelde om mijn eten te koken sprongen de kangoeroes opgeschrikt weg. Het was weer een prachtige dag geweest en dat beloofde een ijskoude nacht, het kwik bleef steken op min 3. Dankzij mijn net aangeschafte thermo ondergoed en Sigg kruik heb ik de kou doorstaan. Niet te geloven dat ik een maand geleden nog zonder iets aan in mijn tentje lag! De beklimming van de berg was een eitje. De meeste mensen nemen de skilift tot vlak onder de top en lopen de laatste 6,5 km. Om de natuur te beschermen hebben ze de route voorzien van roosters en het is bijna per rolstoel te doen. Dit park vind ik veel mooier dan de Blue Mountains en is erg rustig. Alleen op zondag want dan halen de low fat and dieet mensen hun speelgoed onder de deken vandaan en scheuren over de bergweggetjes voor een shot adrenaline.
Een andere keer kampeerde ik aan een groot bergmeer en toen ik wakker werd van de kou zag ik de witte wief'n over het meer vliegen. Na zoveel nachten bush en koude beekjes werd het tijd voor een warm bad, een thermaal bad!. Regenwater sijpelt door de lagen naar het binnenste van de aarde, wordt weer opgestuwd en komt in een prachtige pool terecht waar ik helemaal alleen in lag te weken.
Op deze manier is het leven niet duur maar ik moest toch even weer pinnen. Komt er niets uit, ik ben toch een rijke vrouw? of was? Dus weer een bushkamp opgezocht.
Daar ontmoette ik Warwick, de coordinator van de Hume and Hovell track. Hij vertelde mij dat beide heren in 1824 een route moesten vinden van Sydney naar Port Phillip bij Melbourne. 's Avonds nadat ik gegeten had kwam Warwick weer langs met een magnum, appels, bananen en thee. Hij dacht dat ik helemaal niets te eten had. Van die Magnum heb ik nog een dag last gehad maar het was wel een erg gezellige avond.
Warwick stuurde mij naar Bufalo nat. park. Ik nam een smal zandpad dwars door bergen. Waarom doe ik dit, is mijn leven niet avontuurlijk genoeg? Het weggetje bracht mij wel weer naar een geweldige kampeerplaats, geld had ik nog steeds niet. Mt. Bufalo is waarschijnlijk geweldig mooi zolang de zon schijnt. Ik heb 2 uur geschuild in het damestoilet en was bijna van plan mijn matje uit te rollen toen ik de vogels weer hoorde fluiten. Motor gestart en richting blauwe lucht. De volgende dag was ik in Wiliamstown, een havenstadje ten zuiden van Melbourne. Een cultuurshock, met mijn leren broek, bergschoenen aan zit ik op het mooiste terras aan de kop van de haven. De avondzon strooit nog een straaltje op Melbourne aan de overkant van de baai. Eindelijk weer eens een bak koffie op sterkte en denk na over de advertentie tekst voor de motor. Ik moet van d'r af en baal maar zal op de geplande tijd thuis zijn. Iemand gaat zijn weddenschap verliezen.

En nu voor de dames, de mannen. De macho mannen, waar ik op voorbereid was heb ik niet ontmoet. Misschien wilden ze mij helemaal niet ontmoeten. De mannen die ik wel heb ontmoet waren allemaal erg aardig en spraken zelfs hun bewondering uit over wat ik deed! Dat had ik hier niet verwacht. En ze vinden mij allemaal erg lang en dat ben ik ook in vergelijking met hun.

En nu de motor verkopen maar eerst nog de great ocean road en Phillip Island, het schiet weernietop.

ineke