Er zijn van die dagen waarop alles misgaat. Eigenlijk was het de avond ervoor al begonnen. De hele dag was ik aan het tutten, kijken en verwonderen en schoot niets op. De Great ocean Road is dan ook een hele mooie road. De herfst is in aan tocht, de dagen zijn kort en het was te laat om nog een goede slaapplaats te zoeken dus ik draaide een mul zandpad op. Bij het laatste daglicht en een sikkeltje maan zette ik mijn tent boven op een klif met uitzicht op, en het geluid van brekende golven. Eten koken en een bekertje wijn om wat moed in te drinken. Ik had net gelezen dat een Britse toeriste van de brug was geduwd en doodgevallen. Aan mijn steenkolen engels merken ze natuurlijk direct dat ik geen Britse ben maar toch.
Niet echt goed geslapen en de volgende morgen weer eens wassen met dauw van de bladeren omdat ik geen water meer had. De houdbare melk was onhoudbaar geworden en het bolle pak zou later in mijn tas uit elkaar spatten. Na mijn dubbele espresso heb ik de boel ingepakt en de motor gestart. Toen ik keerde op het mulle pad parkeerde ik P. op de linker koffer. Weer als afnemen, even boos maken, alles opladen en toen zag ik dat de koffer was afgebroken. Nu ben ik lang genoeg in Afrika geweest om te weten dat er voor ieder probleem sjorbanden, Ducktape of lijm bestaat en alle drie zaten in mijn afgevallen koffer. Ik ging voor optie 1 omdat ik deze methode voor de rechterkant al had gevalideerd door 10000 km daarmee te rijden. De rest van de dag verliep zonder problemen en heb genoten van de mooie uitzichten.

Melbourne, 21 april

We hadden afgesproken bij lichtpaal 4 in Olympisch stadion. De vriend van Peter de mechanic had mij en een aantal andere vrienden uitgenodigd voor Aussie footie. Phil legde mij de spelregels uit. Wanneer je dit vergelijkt met Europpees voetbal zijn onze mannen maar watjes. Bij football mag ongeveer alles, alleen op het hoofd en de rug slaan mag niet. 4x25 minuten spelen en niet 1x gestopt voor een blessure, nu weet ik waar al die Australische macho's zijn! Ik wist niet voor welk team ik moest zijn en koos het team van mijn gastheer, ze verloren dik. De supporters zitten niet gescheiden van elkaar en ze plagen de anderen een beetje. Hier zitten nog hele famililes op de tribune, net zo'n sfeertje als SV Halen tegen Beilen maar dan met 48.000 supporters.

Melbourne, 23 april

Het wordt nu echt spannend. Ik wil van d'r af en zoals iemand mij al schreef, ze heeft haar kleur verloren. Ik maak zelfs geen foto's meer van haar en dat is het begin van het einde, net een relatie.
De dealers hier zijn niet echt geinteresseerd in een afgeragde motor met WA (West Australie) nummerplaten. Om nog wat meer kans te hebben ging ik naar de wasstraat en begon eens flink te poetsen. Een man die daar werkte hielp spontaan mee en later bood hij zijn excuses aan dat hij mij niet eerder koffie had aangeboden. Ik had nog een beetje zwarte lak gekocht en heb de roest een beetje weggelakt. Ze ziet er echt weer aardig uit.
En nog steeds naief, niemand doet iets om niets en een uurtje nadat ik de wasstraat had verlaten ging de telefoon en vroeg Mick of ik vanavond nog iets te doen had. Toevallig was ik vrij en om 19 uur reed hij voor om mij de stad te laten zien. Eerst het casino, the Crown, wat een gigantisch gokkasteel en idioot druk. Veel Aziaten aan de machines en de tafels. Nee, the Crown is niet mijn natuurlijke habitat dus snel op weg naar een nachtclub voor een borrel. Daarna belandden we in een local pub waar iedereen kon meedoen aan een vragenspel. Wij vielen helaas niet in de prijzen maar het was wel een leuke ervaring.

Melbourne, 24 april

Vandaag moet het gebeuren en ik had een afspraak met een dealer die met grote tegenzin wel 1500 dollar wilde betalen. De motor had al die tijd met een papier, for sale, voor het hotel gestaan. Net toen ik de motor wilde starten bood een man mij 1500. We kwamen uiteindelijk uit op 1750 en ik was blij dat ik alles aan de particulier kon overdoen. 's Avonds afgesproken in de pub en het bleek een ontzettend aardig man te zijn, Tim, sergeant 23085 van de Victoria police. Een gezellige avond en weer wat geld rijker.

Melbourne, 25 april

Vandaag is het een nationale feestdag en ze herdenken de oorlogshelden. Een hele parade met krasse knarren en vrouwen met veel medailles. Verder was er niet veel te doen.
Nu moet ik inpakken en Mick bellen want die wil mij naar het vliegveld brengen. Dit zal dan voorlopig de laatste mail zijn of er moet veel in Hongkong gebeuren.
Zondagmorgen hoop ik weer thuis te zijn en als het allemaal lukt ga ik misschien nog een plaatjes avond organiseren.

liefs, ineke