Port Augusta, 2 maart 2002
nog zo'n 10.000 km te gaan
| De komende weken zal
ik minder goed bereikbaar zijn want dan ga ik echt de
outback in. Misschien in Alice S. is er weer wat te
mailen. Inmiddels heb ik er ook weer 1.5 uur bijgekregen
en loop nu al 8.5 uur op jullie voor. Afscheid genomen
van Jolanda en Leon en afgesproken dat we elkaar in het
oosten weer tegenkomen. Jammer dat we niet een tijdje
samen kunnen reizen, Jolanda en Leon koken geweldig en de
wijn ging ook altijd op. Nu weer alleen on the road,
zuid/west richting forest country. Ik reed door bossen
met gigantisch hoge karr, marri en jarrah trees, dit zijn
volgens mij eucaliptus bomen. Veel van deze woudreuzen
zijn al, of worden gekapt en brengen miljarden op.
Hiertegen wordt al jaren geprotesteerd. Het is een ideaal
gebied voor motorrijders, veel bochten en heuveltjes maar
niet voor bridgestone noppies banden, die hobbelen
ontzettend in de bocht. Dit eiland is te groot, te mooi
en te leuk voor mij. Ik schiet niet op en heb zeker nog
een grote 10.000 km te gaan, op naar de 400 km per dag.
's Morgens werd ik wakker in een natuurpark en zag de vage contouren van 2 kangoeroe's. Nadat ik mijn bril had opgezet bleek er maar 1 te zijn, nieuwsgierige blikken kruisten elkaar. Waarschijnlijk vond hij mij niet zo spannend meer met bril en hupte weg. De aftakeling is begonnen, die van mij had zich al in gang gezet maar nu was P. aan de beurt. Half op mijn kaart kijkend parkeerde ik P. op 1 van de zijkoffers. M.b.v. de veel beproefde BEAM-liftup-methode kreeg ik haar weer overeind. Trots reed ik de eerste 50 m. om vervolgens te stoppen en mijn koffer met keukenspullen van het asfalt te rapen. De worteltjes en uien waren een prima aanzet voor de hutspot. De koffers waren nu definitief van het frame afgebroken. Nadat ik alles van de straat had geschraapt en de gebroken koffer met sjorbanden aan het frame had bevestigd kon ik weer verder. In Albany zat ik 's morgens vroeg een cappucinno te drinken. Een man schoof aan en begon vragen te stellen en vertelde zijn levensloop. Hij had een jachtige kantoorbaan vaarwel gezegd en werkt nu als jazz pianist waardooor hij zijn eigen levensritme kon bepalen. Toen ik weer verder wilde en mijn helm en jas aantrok had hij snel een gedicht voor mij geschreven: Freedoms destiny Albany WA, Good luck travelling, thank you In Esperance ben ik ontzettend dronken geworden. Op een camping, zat ik rustig mijn pannetje rijst te eten toen er 2 meiden aanschoven met 4 liter wijn. Ze boden mij een glas aan maar uiteindelijk bleven ze schenken en hebben we, waarschijnlijk niet tot ieders genoegen, erg veel gelachen. De Zuidkustroute is een lange eenzame weg met hier en daar (om de 190 km) een roadhouse. Het weer sloeg om en ik reed onder een dik wolkendek met regen en voelde mij koud, eenzaam en verlaten. Bij 1 van de roadhouses tankte ik, er waren mensen maar niemand zei iets. De biker bij de pomp kreeg zijn lippen niet van elkaar en toen ik vroeg of hij oost of west ging en west zei, speet mij dat niet. Even later stopte een blitse Harley. Ik liep achter de stevige dame aan het cafe binnen en zei: another lady biker" Toen ze eenmaal was warmgedraaid kwam ik bijna niet meer van haar af. Ze bood mij zelfs haar massage apparaat aan voor mijn pijnlijke nek. Ik zei:" it' s not that bad", "but it is a professional". Ik moest nog even figureren voor haar video: Hi, I'm ineke from the netherlands.. In Ceduna stopte een stevige bmw rijder naast mij. "Where are you looking for?" " Campsite", zei ik. We can share a cabin. No thanks, I like camping. Wel later mijn pannetje rijst met hem gedeeld. Nu ben ik uitgenodigd voor een BMW treffen hier in de buurt, toch aardige mensen die bmw rijders. en nu moet ik stoppen want mijn tijd in de bibliotheek van Port Augusta is om. ineke |