En toen was ik weer een beetje in de bewoonde wereld. Maar eerst nog even naar Carnarvon Nat. Park. Een geweldig park rondom een enorme kloof. De Aboriginals hebben hun sporen achtergelaten, dmv primitieve schilderingen op rotsen. Ze leggen een hand of een boomerang op een rots en blazen er dan een kleurstof over. Het lijkt een beetje op de kinderhandjes voor moederdag.
s' Avonds werd ik uitgenodigd door leraren en ouders van een schoolcamp voor eten en drank. Een van de vaders nodigde mij uit in Brisbane. Wat een luxe na weken camperen, een huis met zwembad! Brisbane is een rustige stad aan de rivier en daar ik heb ik de meeste tijd doorgebracht, het was erg heet. Ze hebben daar een zwembad gemaakt met opgespoten wit zand in een stukje tropisch regenwoud. Na 2 dagen hoorde ik dat Ross' vriendin het weekend weg zou gaan. Ik besloot ook maar te vertrekken, het werd iets te heet.

Op weg naar het zuiden kwam ik door een prachtig stuk regenwoud en zoals de naam al doet vermoeden, er was regen. De smalle bergweggetjes waren glad. Volgens Ross moest ik ook maar gaan duiken in Byron Bay wat tevens een surfers mecca is. De golven waren superb en mijn zeeziek ook. De pret duurde kort omdat mijn buddy haar fles binnen de kortste keren leeg had. Nog wel een vreemd soort haai, sidderalen, koraal en veel vis gezien. Byron bay is ook een hippy centrum. De wierook walmt, veel India look, baarden, paars, massage, chakras ea geestverruimende middelen. Toen ik even in zee lag greep een man mij spontaan bij mijn schouders voor een massage, help. Weg van de kust, van al die gekke toeristen.
Onderweg de hele dag showers gehad zoals men dat hier noemt. Ross belt en zegt dat het in Brisbane droog is. ross belt iedere dag maar he's a good bloke.

Ik heb het meest verschrikkelijke onweer meegemaakt sinds KwaZulu. Ik lag in mijn tentje in Barriton Nat. Park toen het losbarstte. Bliksem en donder losten elkaar Bliksemsnel af. De bergen rondom my wierpen de donder weer terug. Stijf van angst, met mijn handen op mijn oren, lag ik op mijn dunne Thermarest en hoopte dat deze mij zou beschermen. Ik woog mijn kansen; mijn motor stond pal voor de tent, ik lag niet onder de hoogste boom en hoe vaak wordt iemand op een Thermarest getroffen? Mensen die ik onderweg ontmoet zeggen: you need to have guts to travel like you do". Doe mij maar paar guts tijdens onweer in een tent.

Toen naar Sidney want het weer in de bergen was niet leuk. Het eerste wat mij opviel was de blauwe lijn, een begrip voor marathonlopers en totaal niet interessant voor anderen. Het was erg rustig in Sidney, waar waren al die 4 mio mensen? Misschien weg vanwege goede vrijdag? Sidney is het mooiste vanaf het water en ik nam de ferry naar Manley. Op de ferry zat ik naast een fransman die zaken met plezier combineerde. We waren gezellig aan het kletsen en hij nodigde mij uit voor de lunch en zoals de meeste Fransen wilde hij betalen. Hij zocht zijn geld, werd wit en toen rood. Bleek zijn geld gerold te zijn. Hij was afgeleid door mijn blauwe ogen en benen, die Jean-Jacque toch! Heeft hem wel FF5000 en 2 creditcards gekost maar kreeg een gratis lunch van mij, hij zal mij nooit vergeten.

Sidney vond ik verder niet zo interessant, de high lights zijn allen op loopafstand en ik had na 1 dag wel weer genoeg van de stad. Op weg naar de Blue Mountains begon mijn motor te slingeren, gelukkig paseerde ik net een benzine pomp. Een flinke spijker had mijn achterband doorboord. Paaszaterdag en alles gesloten, zelfs de nationale anwb repareert geen banden. Ik legde P. op haar zij en kreeg het achterwiel eruit. Met geen mogelijkheid kreeg ikdie stugge buitenband van de velg. Een man hielp mij maar hij zag het ook niet zitten en stelde voor terug naar Sidney te rijden en dan maar zien. En toen kwam good old Graham voorbij. Hij kon de band wel thuis reparen. Achterwiel weer in een andere auto. Samen met zijn zoon ben ik 2 uur bezig geweest om de boel te repareren. Ze brachten mij weer terug naar de motor en hielpen zelfs mee het wiel er weer in te zetten. Toen moest ik weer mee naar hun huis voor koffie en pizza en er was niets wat ik voor hun mocht doen.

In het donker kwam ik in Katoomba aan. Katoomba is bekend vanwege de 3 zusters, 3 grote rotsen. Lang geleden waren het 3 zusjes die met 3 broers van een andere stam wilden trouwen. Pa vond het niet goed en veranderde de meisjes in rotsen. Ik moest hier natuurlijk naartoe omdat wij ook met 3 zussen zijn. Erg toeristisch maar 's morgens om 6 uur was ik nog alleen en heb heerlijk gewandeld. En nu op weg naar een ander mooi gebied.

Ineke